غير محل خود نه بعد از خروج وقت . توضيح مرام مقتضى اين است كه گفته شود تا به حال به حديثى بر نخورده‌ايم كه در آن بيان وقت اجزاى نماز شده باشد ، بلكه ظاهر اين است كه وقت قنوت اجزاى عبادت همان وقت كل است ، و لهذا هرگاه اتيان به صلاة شود در اول وقت هر جزئى از آن اتيان به وقت خود شده خواهد بود ، و همچنين هرگاه اتيان شود در وسط وقت يا آخر وقت . مجملا اجزاى عبادت موقته تابع وقت نفس آن عبادت خواهد بود ، پس اگر وقت نفس عبادت موسع بوده باشد وقت اجزاى آن نيز چنين خواهد بود ، و اگر وقت نفس عبادت مضيق بوده باشد وقت اجزاى آن نيز چنين خواهد بود . بنابراين هرگاه اين اخلال به قنوت در نماز ظهر شده باشد ، و متذكر شد به آن بعد از فراغ از نماز ظهر ، پس با بقاى وقت ظهر بوده باشد ، قنوت در وقت خود اتيان شده خواهد بود ، پس بايد ادا بوده باشد ، بلى هرگاه وقت ظهر خارج شده باشد ، مثل آن كه تا غروب شمس باقى نمانده مگر به مقدار اداى عصر ، در اين وقت قنوت مذكور بعد از انقضاى وقت خود خواهد بود ، پس قضا خواهد بود . و اما هرگاه متذكر به حقيقت حال از وقت ظهر باقى نمانده مگر به مقدار دو ركعت ، در اين صورت ممكن است كه بگوئيم قنوت مأتي به قضا بوده باشد نظر به اين كه محل قنوت در ركعت ثانيه بعد از فراغ از قرائت بود بنابر مفروض وقت ركعتين اوليين منقضى شده ، پس صادق است كه قنوت مفروض بعد از انقضاى وقت خود شده ، لكن نظر به عموم « من أدرك ركعة فقد أدرك الوقت » در صورت مفروضه ركعتين اوليين در وقت خود خواهد بود و جزء تابع كل است پس در اين صورت اداء خواهد بود .